Sen cho‘qqida eding.
Hozir esa ichingda — bo‘shliq.
Hozir esa ichingda — bo‘shliq.
Agar sen artist, musiqachi yoki omma oldida bo‘ladigan inson bo‘lsang
va keskin yuksalishdan keyin hayotga bo‘lgan ishtiyoqni yo‘qotgan bo‘lsang,
bu sen “tugading” degani emas.
Ko‘pincha bu — muvaffaqiyatdan keyingi kuyish (burnout).
Bu haqida baland ovozda gapirish odat emas.
va keskin yuksalishdan keyin hayotga bo‘lgan ishtiyoqni yo‘qotgan bo‘lsang,
bu sen “tugading” degani emas.
Ko‘pincha bu — muvaffaqiyatdan keyingi kuyish (burnout).
Bu haqida baland ovozda gapirish odat emas.
ХАЁТИНГИЗНИ ЎЗГАРТИРУВЧИ МАСЛАХАТ.
КЎРИШГУНЧА !
Hozir bu holat shunday ko‘rinishi mumkin:
- Avvallari ichim yonardi, hozir esa — jimjitlikAvvallari uyg‘onganimda, yashayotganimni his qilardim.
Nimadir qilishni, yozishni, yaratishni, dunyoga chiqishni xohlardim.
Qiyin bo‘lsa ham — ichimda baribir olov bor edi.
Hozir esa — jimjitlik.
Bu xotirjamlik emas, balki bo‘shliq.
Go‘yo ichimdagi ovoz ham, yorug‘lik ham o‘chirilgandek.
Men yashayapman, lekin yashayotganimni his qilmayapman. - Agar men endi cho‘qqida bo‘lmasam, men kimman?»Cho‘qqida bo‘lganimda hammasi tushunarli edi.
Men — artist edim.
Meni tinglashardi.
Ismim, maqomim, rolim bor edi.
Hozir esa kimligimni tushunmayman.
Agar meni endi kutishmasa,
agar sahnada bo‘lmasam,
agar e’tibor bo‘lmasa —
unda men kimman o‘zi?
Oddiy odammi?
Agar shunday bo‘lsa — unda bularning hammasi nima uchun edi? - Musiqa bor, lekin ichki harakat yo‘qMen yozishim mumkin, kuylashim mumkin, ishlashim mumkin.
Texnik jihatdan — hammasini bilaman.
Lekin ichimda hech narsa javob bermaydi.
Kayf yo‘q.
Tanada titroq yo‘q.
“Mana, men shu uchun yashayman” degan tuyg‘u yo‘q.
Go‘yo musiqa qolgan,
lekin men uning ichidan chiqib ketgandekman. - Yashash istagisiz uyg‘onishdan charchadimMen o‘lishni xohlamayman.
Lekin uyg‘onishni ham xohlamayman.
Har tong bir savol bilan boshlanadi:
«Umuman nega turishim kerak?»
Aniq maqsad yo‘q.
Yaxshi narsani kutish yo‘q.
Shunchaki yana bir kun — qandaydir qilib yashab o‘tish kerak. - Daromadlarim kamayganidan uyalyapmanAvvallari boshqa darajada yashardim.
Ko‘p narsani o‘ylamasdan qila olardim.
Hozir esa pulni hisoblayman.
Oyni qanday yopishni o‘ylayman.
Va bundan uyalaman.
O‘zimdan uyalaman.
Boshqalardan uyalaman.
Endi avvalgidek emasligimni tan olishdan uyalyapman. - Eng yaxshi lahzalar allaqachon ortda qolgandekBa’zan eng muhim narsalar allaqachon bo‘lib o‘tgandek tuyuladi.
Go‘yo keyin faqat sokinroq, oddiyroq, rangsizroq bo‘ladigandek.
Go‘yo men allaqachon “o‘sha odam” bo‘lganman.
Hozir esa shunchaki hayotni oxirigacha o‘ynab yuribman.
Bu fikr qo‘rqitadi.
Chunki menga atigi 28 yosh,
lekin ichki his — go‘yo hammasi allaqachon tugagandek.
Aslida nima bo‘lyapti?
Nega “o‘zingni qo‘lga ol” ishlamaydi?
Nega “o‘zingni qo‘lga ol” ishlamaydi?
- Nega muvaffaqiyatdan keyin ich bo‘shab qoladi?Inson doim yuqori tezlikda yashaganda, sahna, e’tibor, tan olinishi, pul, adrenalin, asab tizimi doimiy ko‘tarilishga o‘rganib qoladi.
Bir payt kelib tezlik pasayadi.
Va ichkarida shunchaki charchoq emas,
balki ma’no va tayanch yo‘qolgandek tuyg‘u paydo bo‘ladi. - Nega o‘zing chiqib keta olmaysan?Ehtimol, sen allaqachon sinab ko‘rgansan:
— ishga yoki yangi loyihaga sho‘ng‘ish
— pauza olib, “yo‘qolib ketish”
— o‘zingni majburlab yana ijod qilish
— hammasi joyida degandek ko‘rinish
— bo‘shliqni spirtli ichimlik, bazm yoki munosabatlar bilan bostirish
Lekin bo‘shliq qaytib keladi.
Chunki muammo tashqi holatlarda emas
.
Muammo shundaki,
sen o‘zing bilan aloqani yo‘qotgansan,
shunchaki charchaganing uchun emas.
3 ТА ЎРИН ҚОЛДИ
Men quyidagi insonlar bilan ishlayman:
— muvaffaqiyatga erta duch kelganlar
— yuqori adrenalinda yashaganlar
— keskin yuksalishdan keyin kuyib ketganlar
— hayotga va o‘ziga bo‘lgan ta’mni yo‘qotganlar
VIDEO-MULOHAZA
